نبلوفر، نماد طبيعتگرايي در فرهنگ ايران
گل لوتوس (نيلوفر آبي ) که ميگفتند اين گل نماد عالم تجلي است که روي آبهاي تيره ظهور ميکند و بعد شکوفه و گل نيلوفر به وجود مي آيد و يا در مورد درخت سرو که به نام پارسيک ميشناسند اين طور گويند که سرو پنج هزار ساله اي در ابر کوه است که به دليل عمر طولانيش به نماد جاودانگي تبديل شده و سرو به خاطر پايداري و ايستادگيش نماد آزادگي است . در اين مبحث ما به تجلي گل نيلوفر آبي در طول تاريخ و تمدنهاي مختلف و اديان زرتشت و اسلام مي پردازيم. نيلوفر.نيلپر.نيلوپر.نيلو پرک .نيلو پل ونيلوفل يا پيچک يا لوتوس نام همگاني يک گروه از گلها وگياهان است که به فارسي گل آبزاد يا گل زندگي و گل آفرينش يا سوسن شرقي و يا نيلوفر آبي ناميده ميشود و در اساطير کهن ايراني گل ناهيد (آناهيتا ) به شمار ميرفته است.اين گل بيانگر نمادهاي مختلف مي باشد که مشترک با عقايد ساير ملل نيز هست بعنوان مثال سمبل باروري .کاميابي.قدرت. حاصلخيزي زمين .حمايت از موجود زنده .صلح جهاني زيبايي و تندرستي .مظهر عشق رياضت وعبادت ميباشد و به عنوان محصول خورشيد و آبها شناخته شده است زيرا اين گل در آب مي رويد و عاشق خورشيد است با طلوع خورشيد باز شده و با غروب بسته ميشود. نيلوفر با آيين مهري نيز پيوستگي نزديک مي يابد .در صحنه زايش مهر او از درون غنچه نيلوفرمتولد گرديده است بنابر اين برخلاف اينکه ريشه لوتوس را در آيين بودا مي پندارند ريشه اين گل به آيين مهر که قدمتي بس طولاني تر از آيين دارد مربوط مي گردد. در دين زرتشت اين گل.....